






Anaphalis triplinervis

Limonium latifolium

Gypsophila paniculata

Achillea ptarmica

Perovskia atriplicifolia

Calamintha nepeta

Sedum spectabile

Sanguisorba officinalis

Lychnis coronaria

Hyssopus officinalis

Anemone hybrida

Catananche caerulea

Achillea millefolium

Sedum telephium

Cephalaria gigantea

Aquilegia vulgaris

Bouteloua gracilis

Physostegia virginiana

Achillea millefolium

Papaver orientale

Verbascum nigrum var. album

Rudbeckia subtomentosa

Briza media

Verbena bonariensis

Echinacea purpurea

Eryngium planum

Geum rivale

Achillea filipendulina

Nepeta racemosa

Sidalcea
Szarotka najlepiej rośnie w słonecznym, ciepłym i suchym miejscu w ogrodzie, najlepiej na w pełni nasłonecznionych południowych stokach. Kluczowa jest dla niej odpowiednia gleba, która powinna być uboga w składniki odżywcze, bardzo dobrze przepuszczalna, najlepiej piaszczysta lub kamienista. Unikaj ciężkich, gliniastych gleb, ponieważ korzenie mogłyby w nich zimą gnić. Podczas sadzenia zachowaj rozstawę około 30 centymetrów, co odpowiada mniej więcej 9–11 roślinom na metr kwadratowy. Taka odległość zapewni odpowiednią cyrkulację powietrza, dzięki czemu rośliny szybciej schną i pozostają witalne.
Co do podlewania, jest to bardzo niewymagająca bylina, która po ukorzenieniu doskonale radzi sobie z suszą. Podlewaj ją więc tylko umiarkowanie i w okresach długotrwałych upałów; przelanie wyraźnie jej szkodzi. Nawożenie nie jest w ogóle potrzebne, ponieważ w glebach ubogich w składniki odżywcze lepiej zachowuje swój zwarty kształt o wysokości 30–50 centymetrów. Szarotkę można z dużym powodzeniem uprawiać także w pojemnikach lub skrzynkach na słonecznych tarasach. Jeśli zdecydujesz się na ten wariant, przestrzegaj poniższych zasad:
Na dno doniczki wysyp żwir lub keramzyt, aby zapewnić grubą warstwę drenażową.
Użyj lekkiego podłoża z dużą zawartością piasku.
W pojemniku podlewaj dopiero wtedy, gdy podłoże całkowicie wyschnie.
Podczas lata nie wymaga żadnej specjalnej konserwacji ani podpór, ponieważ jej łodygi są mocne i stabilne. Wielką zaletą dla każdego hodowcy jest to, że nie cierpi na żadne choroby i omijają ją typowe szkodniki, dzięki czemu odpada konieczność stosowania oprysków. Ponieważ z nadejściem zimy część nadziemna zamiera, zalecamy jesienią lub wczesną wiosną ściąć suche pędy tuż nad ziemią, aby zrobić miejsce dla nowego wzrostu. Bylina jest w pełni mrozoodporna do -23 °C i zimę na grządce przetrwa bez konieczności stosowania jakiejkolwiek specjalnej ochrony. Doniczki jednak lepiej przenieść w osłonięte miejsce przy zewnętrznej ścianie domu.
Podane informacje opierają się na naszym doświadczeniu, prosimy traktować je jedynie jako wskazówki. Terminy mogą się różnić w zależności od pory roku, klimatu, lokalizacji, dat siewu i przesadzania, a także warunków panujących w szklarni. Zawsze zalecamy przetestowanie, jak roślina radzi sobie w Twoich warunkach. Prosimy nie traktować tego jako gwarancji.
Zobacz, jak wygląda siewka w ciągu roku.










Anaphalis triplinervis

Anaphalis triplinervis

Anaphalis triplinervis

Anaphalis triplinervis

Alchemilla mollis

Achillea millefolium

Verbena bonariensis

Salvia nemorosa

Perovskia atriplicifolia

Gaura lindheimeri

Echinacea purpurea

Echinacea pallida

Eryngium planum

Echinacea purpurea

Calamintha nepeta

Salvia nemorosa

Rudbeckia fulgida

Salvia nemorosa

Gaura lindheimeri

Calamintha nepeta ssp. nepeta

Leucanthemum vulgare

Perovskia atriplicifolia

Achillea millefolium

Salvia nemorosa