Kocimiętka

Ta kocimiętka rośnie wzniesiona, w kępach. Jej liście i niebieskofioletowe kwiaty są większe niż u większości bardziej znanych kocimiętek. Dobrze pasuje do mieszanych rabat bylinowych. Dobrze radzi sobie z suszą, ale pełny skwar nie jest dla niej odpowiedni.

Mniej znany, silniej rosnący gatunek kocimiętki. U nas naturalnie występuje rzadko, jedynie w północno-zachodnich i środkowych Czechach oraz na południowych i środkowych Morawach, gdzie rośnie na zakrzewionych zboczach i pastwiskach. Należy do gatunków silnie zagrożonych.

Kocimiętki są idealnymi towarzyszkami róż, pasują do ogrodów w stylu naturalnym, a niższe gatunki także do skrzynek i donic. Niektóre z nich są nieodpartym wabikiem na koty, co powoduje halucynogen nepetolakton. Substancja ta powinna być w największym stopniu zawarta w gatunku Nepeta cataria. Z kolei kocimiętki o zapachu cytryny podobno nie przyciągają kotów. Nazwa botaniczna Nepeta prawdopodobnie pochodzi od nazwy starożytnego etruskiego miasta Nepet - Nepi na terenie dzisiejszej włoskiej prowincji Viterbo, gdzie roślinę kiedyś uprawiano. Kocimiętka groniasta naturalnie rośnie na suchych łąkach i skalistych, kamienistych zboczach od Kaukazu aż po Azję Środkową. Ma aromatyczne szarozielone listki i tworzy kępiasty, półkulisty krzew. Amelia kwitnie jasnoróżowymi kwiatuszkami z ciemniejszym, purpurowo wybarwionym kielichem.