Kocimiętka

Kocimiętki to idealne towarzyszki róż, pasują do ogrodów w stylu naturalnym, a niższe gatunki również do skrzynek i donic. Niektóre z nich są nieodpartą pokusą dla kotów, odpowiada za to halucynogenny nepetalakton. Powinien on być w największym stopniu zawarty w gatunku Nepeta cataria. Z kolei kocimiętki o zapachu cytrynowym podobno nie przyciągają kotów. Nazwa botaniczna Nepeta pochodzi prawdopodobnie od nazwy starożytnego etruskiego miasta Nepet - Nepi na terenie dzisiejszej włoskiej prowincji Viterbo, gdzie niegdyś uprawiano tę roślinę. Grupa faassenii charakteryzuje się witalnym, wzniesionym wzrostem, delikatnym ulistnieniem i długimi łodygami nadającymi się na kwiat cięty.

Kocimiętki są idealnymi towarzyszkami róż, pasują do ogrodów w stylu naturalnym, a niższe gatunki także do skrzynek i donic. Niektóre z nich są nieodpartym wabikiem na koty, co powoduje halucynogen nepetolakton. Substancja ta powinna być w największym stopniu zawarta w gatunku Nepeta cataria. Z kolei kocimiętki o zapachu cytryny podobno nie przyciągają kotów. Nazwa botaniczna Nepeta prawdopodobnie pochodzi od nazwy starożytnego etruskiego miasta Nepet - Nepi na terenie dzisiejszej włoskiej prowincji Viterbo, gdzie roślinę kiedyś uprawiano. Kocimiętka groniasta naturalnie rośnie na suchych łąkach i skalistych, kamienistych zboczach od Kaukazu aż po Azję Środkową. Ma aromatyczne szarozielone listki i tworzy kępiasty, półkulisty krzew. Amelia kwitnie jasnoróżowymi kwiatuszkami z ciemniejszym, purpurowo wybarwionym kielichem.

Pierwotna dzika forma kocimiętki wielkokwiatowej rośnie wolno w rejonach Kaukazu i wschodniej Europy na łąkach i pastwiskach. To bujnie i wzniesiono rosnąca kępiasta bylina. Bramdean wyróżnia się ciemno wybarwionymi wysokimi łodygami i dużymi wiechami kwiatowymi w nasyconym fioletowoniebieskim kolorze. Po pierwszej fali kwitnienia i następującym po nim przycięciu zakwitnie jeszcze raz. Doskonale nadaje się na rabaty z różami oraz do dzikszych kompozycji łąkowych z trawami.