Wilczomlecz

To typowy gatunek śródziemnomorski, który u nas dobrze znosi suszę i upał, ale nie zimowe zawilgocenie. Odmiana 'wulfenii' powinna być mniej wrażliwa na chłód, jednak nietolerancja na zimowe zawilgocenie pozostaje. Sadzimy w miejscach osłoniętych, np. przed ciepłą ścianą domu na rabatach w stylu śródziemnomorskim. Florystycznie cenny ze względu na swoją zieleń i wczesne kwitnienie. W wazonie wytrzymuje 7–10 dni. Uwaga na mleczny sok w łodygach, który może podrażniać skórę.

Wilczomlecze nadają się do uprawy na słonecznych rabatach żwirowych. Tworzą krzaczaste, półkuliste kępy z delikatnymi, wąskimi, szarozielonymi listkami na smukłych łodygach. Zakwitają później niż inne wilczomlecze, a potem kwitną bardzo długo i pozostają świeżo zielone aż do jesieni.

Ten wilczomlecz znany jest także pod nazwą Euphorbia polychroma. Naturalnie rośnie w środkowej i południowej Europie na słonecznych zboczach i na jasnych obrzeżach lasów. Dla wiosennego ogrodu jest niezastąpioną byliną w połączeniu na przykład z serduszkami, tulipanami i narcyzami.

Wilczomlecz Miners Merlot to dramatyczny akcent każdej wiosennej rabaty, który natychmiast przyciąga uwagę swoim niezwykłym ubarwieniem. Odmiana ta wyróżnia się ciemnobordowymi aż po fioletowe liśćmi, które stanowią doskonały kontrast dla jaskrawo limonkowych kwiatostanów pojawiających się od kwietnia do czerwca. Pierwotny, botaniczny gatunek wilczomlecza migdałolistnego naturalnie występuje w widnych lasach i na ich obrzeżach, dlatego w ogrodzie również doceni stanowisko słoneczne lub półcieniste z przepuszczalną, próchniczą glebą. Choć jest to raczej bylina krótkowieczna, w trakcie swojego życia tworzy gęste kępy, które skutecznie wypełniają przestrzeń między innymi roślinami, osiągając wysokość do 60 centymetrów. Jest to wdzięczna roślina również dla początkujących ogrodników, ponieważ nie cierpi na choroby ani szkodniki i bez problemu znosi mrozy nawet do -20 °C. Kwiaty są dodatkowo pełne nektaru, więc wiosną niezawodnie przyciągają pszczoły i inne zapylacze. Miners Merlot doskonale sprawdza się również jako kwiat cięty do wazonu, gdzie swoimi limonkowymi kwiatami dodaje bukietom świeżości i nowoczesnego wyglądu. Przy manipulacji rośliną należy jednak zachować szczególną ostrożność i najlepiej używać rękawiczek, ponieważ wydziela ona biały sok mleczny, który jest trujący i może podrażniać skórę.

Gatunek wilczomlecza pochodzący z obszaru śródziemnomorskiego, z kamienistych i suchych zboczy. Rośnie kępowo, tworzy płożące pędy ze spiralnie ułożonymi liśćmi. U nas uprawiany jako roślina skalna. Dzięki swojemu płożącemu wzrostowi dobrze sprawdza się w pojemnikach, na murkach, na krawędziach tarasów i ścieżek.

Wieloletni wilczomlecz Schillinga, pochodzący z górzystych rejonów Nepalu, jest dokładnie tą rośliną, która na rabacie działa jako doskonała baza dla bardziej wyrazistych kolorów. Otrzymasz od nas silną, ukorzenioną sadzonkę w doniczce, którą wystarczy posadzić na słonecznym miejscu z dobrze przepuszczalną ziemią. W krótkim czasie stworzy w ogrodzie kępy o wysokości od około osiemdziesięciu centymetrów do metra. Z pewnością przyciągnie Twoją uwagę wąskimi, zielonymi liśćmi z charakterystycznym, białym nerwem środkowym. Swoje prawdziwe piękno zaprezentuje jednak w okresie od maja do sierpnia, kiedy zakwita drobniejszymi, limonkowo-zielonymi i żółtymi kwiatami. Takie odcienie wprowadzają do ogrodu bardzo świeży klimat oraz idealnie łagodzą i łączą całą kompozycję. Ze względu na swoją wielkość i wyprostowany pokrój, najlepiej wyróżnia się w środkowej lub tylnej części rabaty. Choć jest to gatunek przeznaczony dla nieco bardziej zaawansowanych ogrodników, w trakcie sezonu nie potrzebuje żadnej skomplikowanej opieki i niezawodnie zimuje do temperatury minus osiemnastu stopni. Dużą zaletą jest to, że szerokim łukiem omijają go szkodniki i nie cierpi na powszechne choroby. Jeśli lubisz tworzyć żywe bukiety, pokochasz wilczomlecz jako uniwersalną zieleń do wazonu. Jego nietuzinkowe kwiatostany pasują niemal do wszystkich letnich kwiatów i nadają kompozycjom oryginalną objętość. Trzeba tylko pamiętać, że jest to gatunek trujący, a po przerwaniu łodygi wypływa z niego drażniący, biały sok, dlatego podczas ścinania i manipulacji zdecydowanie warto zachować odrobinę ostrożności.

Wilczomlecz pochodzący z Włoch i Sycylii. Delikatnie rozgałęziony. Ma bardziej zwiewny pokrój niż na przykład wilczomlecz pstry.

To typowy gatunek śródziemnomorski, który u nas dobrze znosi suszę i upał, ale nie zimowe zawilgocenie. Sadzimy w miejscach osłoniętych, np. przed ciepłą ścianą domu na rabatach w stylu śródziemnomorskim. Florystycznie jest cenny ze względu na swoją zieleń i wczesne kwitnienie. Uwaga na mleczny sok w łodygach, który może podrażniać skórę. W wazonie wytrzymuje 7–10 dni. 'Silver Swan' ma kremowobiało pstre liście i jest świetnym dodatkiem do eleganckich bukietów.

Wilczomlecz kwitnący to niepozorna, ale niezwykle urocza północnoamerykańska bylina preriowa, która do każdego ogrodu wniesie lekkość i zwiewność. W swojej ojczyźnie rośnie na skąpanych w słońcu, otwartych przestrzeniach oraz w widnych, skalistych lasach. Dlatego dobrze rośnie w pełnym słońcu w przepuszczalnej, gliniastej lub piaszczystej glebie. Kiedy przesadzisz naszą wyrośniętą sadzonkę na rabatę, szybko się przyjmie i stanie się bardzo niewymagającą rośliną, odpowiednią również dla początkujących. Z łatwością przetrwa nawet tęgie mrozy, spadające do minus dwudziestu ośmiu stopni. W porównaniu ze swoimi bardziej masywnymi krewnymi ten wilczomlecz prezentuje się bardzo delikatnie. Od czerwca do sierpnia tworzy lawinę drobnych, białych kwiatów, które niezawodnie przyciągają pszczoły i motyle. Przy pielęgnacji pamiętaj jednak, że jak wszystkie wilczomlecze, wydziela on biały sok, który u wrażliwych osób może wywołać reakcję alergiczną. Doskonale wkomponuje się w nasadzenia sucholubne, a jego kwiaty można również ścinać do letnich bukietów. Zachowuje swoje piękno także po przekwitnięciu, kiedy wraz z nadejściem jesieni jego liście przebarwiają się na ciekawe, czerwone tony. Ponadto nie cierpi na żadne choroby ani szkodniki.

Rodzimy gatunek wilgociolubnego wilczomlecza. Dziko rośnie przede wszystkim w rejonie Połabie i na południowych Morawach. Jego naturalne siedliska to wilgotne i zalewowe łąki, doliny rzeczne i lasy łęgowe. W ogrodzie zniesie pełne słońce i półcień, zawsze zależy to od warunków wilgotnościowych. Może rosnąć również na zwykłej rabacie i znajdzie zastosowanie na brzegach oczek wodnych lub w podmokłych miejscach. Oprócz okresu kwitnienia jest interesujący także jesienią, gdy jego liście przebarwiają się na czerwone odcienie.