Mikołajek

Mikołajek yuccifolium przyciąga wzrok na pierwszy rzut oka swoim egzotycznym wyglądem, który przypomina raczej pustynną jukę niż klasyczną bylinę. Pierwotnie pochodzi ze stepowych obszarów i widnych lasów wschodniej części USA, gdzie nauczył się doskonale gospodarować wodą. Dzięki temu jest idealnym wyborem na słoneczne i suche stanowiska z przepuszczalną, a nawet uboższą, piaszczystą glebą. Tworzy przyziemną rozetę sztywnych, niebieskozielonych do szarozielonych liści, z których latem wyrastają wysokie łodygi zakończone kulistymi kwiatostanami. Kwiaty mają średnicę do 2,5 cm, a ich kolor przechodzi od srebrzystobiałego do zielonkawego. Roślina jest bardzo odporna i nie cierpi na szkodniki ani choroby. Jej kwiaty są dosłownie magnesem dla zapylaczy, zwłaszcza pszczół i motyli, które znajdują na nich mnóstwo pokarmu. W ogrodzie funkcjonuje jako wyrazisty element strukturalny, który dzięki zimozielonym liściom i sztywnym łodygom zdobi rabatę również w miesiącach zimowych. Dla florystów ten mikołajek to cenny materiał. Sztywne łodygi łatwo się układa, a kuliste kwiaty świetnie wyglądają w świeżych, letnich bukietach oraz w suszonych dekoracjach, gdzie długo zachowują swój kształt.

Mikołajek Silver Salentino wyróżnia się srebrzysto-metalicznym kolorem kwiatów i podsadek, który na rabatach prezentuje się bardzo nowocześnie i niebanalnie. Bylina ta odnajdzie swoje miejsce przede wszystkim w naturalnych rabatach stepowych i żwirowych, gdzie doceni pełne słońce i przepuszczalną, nawet uboższą, piaszczystą glebę. Jest to niewymagająca roślina, z którą poradzą sobie początkujący, nie potrzebuje podpór i świetnie znosi suszę. Kwiaty są po prostu magnesem dla pszczół, trzmieli i motyli, więc wraz z nią wniesiesz do ogrodu mnóstwo życia. Pod kątem florystyki mikołajek jest niezwykle cenny, ponieważ jego mocne łodygi z efektownymi podsadkami długo wytrzymują w wazonie, a dodatkowo idealnie nadają się do suszenia na zimowe dekoracje. Ciekawostką historyczną jest to, że korzenie niektórych gatunków w Anglii i Francji jedzono dawniej po kandyzowaniu jako słodycze. W medycynie ludowej była z kolei używana jako afrodyzjak, stąd wzięła się jej ludowa nazwa „męska wierność”.